فرورتیشآنلاین: مرد جوان اندکی پس از ورود به ونزوئلا از آمریکا، در زلزله ونزوئلا کشته شد.
«اُسوادِلیز نونیز»، مادر دانیل به یاد میآورد که وقتی او در ۲۴ سالگی تصمیم گرفت خالکوبی کند، با هم بحثشان شد. حدود چهار سال بعد، همان خالکوبی به اُسوادِلیز کمک کرد تا جسد دانیل را شناسایی کند.
دانیل در همان روز وقوع فاجعه، پس از اخراج از ایالات متحده، به ونزوئلا بازگشته بود. او از «لا گوایرا»، با استفاده از تلفن یک افسر سرویس اطلاعات ونزوئلا (SEBIN)، با مادرش تماس گرفت و خبر داد که به کشور رسیده است.
نونیز به سیانان گفت: او به من گفت که خودش و دیگر اخراجشدگان، غذا خوردهاند، معاینات پزشکی را انجام دادهاند و قرار است شب را در هتلی در «ماکوتو» در لا گوایرا بگذرانند تا مراحل اداری بازگشتشان تکمیل شود. قرار بود روز بعد، سفر هفت ساعته به شهر «ال تیگره» را برای پیوستن به مادرش انجام دهد.
اما آن دیدار هرگز اتفاق نیفتاد. حدود ۴۰ دقیقه پس از آخرین تماسی که با مادرش داشت، زمین لرزید و هتلی که در آن اقامت داشت، فرو ریخت و بسیاری از ساکنانش را زیر آوار حبس کرد.
هنوز مشخص نیست که چند نفر از همسفران اخراجیِ دانیل، در آن روز در کنار او کشته شدند. گزارشهای تأیید نشده حاکی از آن است که ممکن است تا ۱۲ نفر باشند. در سراسر کشور، این فاجعه هزاران کشته بر جای گذاشت و هزاران نفر دیگر را آواره کرد.
جستوجوی طاقتفرسا
پرواز اخراجی حامل دانیل، از میامی حرکت کرد و روز چهارشنبه که زمینلرزهها رخ داد، ساعت ۱۰:۲۲ صبح به وقت محلی در فرودگاه بینالمللی «سیمون بولیوار» در ونزوئلا به زمین نشست. طبق آمارهای منتشر شده توسط مقامات ونزوئلا و «پروژه ردیابی پروازهای اخراجیِ سازمان دیدهبان حقوق بشر»، ۱۴۶ نفر در این پرواز بودند: ۱۲۰ مرد، ۱۹ زن و هفت کودک.
همان چهارشنبه، برنامه «بازگشت به میهن» ونزوئلا، ورود پرواز ۱۶۴ را اعلام کرد و گفت که مسافران در فرودگاه سیمون بولیوار «با عزت» و تحت «تمامی پروتکلهای لازم» برای تضمین «دیداری شاد در میهنمان» مورد استقبال قرار گرفتهاند.
اما آن دیدار عمر کوتاهی داشت. پس از وقوع زلزله، نونیز سعی کرد با مقامات تماس بگیرد، اما هیچ اطلاعات مفیدی دریافت نکرد. سپس او راهی لا گوایرا شد و به همراه تیمی از دوستان و اقوام، خودشان دست به کار شدند؛ بیمارستانها، کلینیکها و سردخانهها را برای یافتن دانیل جستجو کردند.
او گفت: «هر بار دو یا سه ساعت میخوابیدیم و دوباره به جستوجو ادامه میدادیم. وارد بیمارستانهای هشت، نه یا ده طبقه میشدیم، از هر طبقه بالا میرفتیم و اتاق به اتاق چک میکردیم.»
جستوجو تا دوشنبه ادامه داشت، تا اینکه نونیز با این باور که پسرش زنده نمانده و جسدش هنوز زیر آوار است، به محل فاجعه بازگشت. مقامات سرانجام او را به یک مرکز بندری هدایت کردند که پس از بیرون کشیدن اجساد بیشمار از زیر آوار در روزهای پس از زلزله، به سردخانه اضطراری تبدیل شده بود.
نونیز گفت: «وقتی برای تحویل جسد پسرم رفتیم، هرجومرج کامل بود. اجساد روی زمین افتاده بودند.» نونیز سرانجام جسدی را پیدا کرد که با شمارهای که به او داده بودند مطابقت داشت. او پسرش بود، اما نه چهرهای که به یاد میآورد.
او تعریف کرد: «صورت دانیل کاملاً له شده بود؛ استخوانهایش پیدا بود.» برادرزاده نونیز رفت تا بازوی چپ دانیل را که هنوز سالم بود، تمیز کند. نونیز گفت: «خالکوبیاش را دیدیم. وقتی آن خالکوبی را انجام داد، با او بحث کردم. اما حالا از خدا سپاسگزارم که آن را انجام داد، چون عملا از این طریق بود که توانستم او را شناسایی کنم.»
کاغذبازی در میان آوار
سپس نوبت به موانع اداری رسید که باید از آنها عبور میکرد، آن هم در حالی که داغش تازه و طاقتفرسا بود.
نونیز گفت: «به من گفتند هزینه سوزاندن و دفن رایگان است، اما باید بین ۱۰ تا ۳۰ روز منتظر بمانیم.» او که نمیتوانست تا یک ماه صبر کند، در نهایت ۶۸۰ دلار به یک مرکز خصوصی پرداخت کرد تا روند کار تسریع شود. «ما نمیتوانستیم بیش از این آنجا بمانیم و پول و زمان بیشتری صرف کنیم. ما اهل لا گوایرا نیستیم.»
پس از دریافت خاکستر پسرش، او به خانه بازگشت. «ما چهارشنبه به خانه برگشتیم، نه آنطور که میخواستم، با پسرم به صورت زنده، اما حداقل خاکسترش را دارم.» با وجود این فقدان، نونیز سپاسگزار است که توانسته جسد دانیل را پیدا کند. «مردمی هستند که هنوز عزیزانشان را پیدا نکردهاند. آنها هنوز در حال جستجو هستند.»
سیانان برای اظهار نظر در مورد پرونده دانیل و همچنین اطلاعات بیشتر در مورد مسافران این پرواز و پروتکلهای اجرا شده پس از زلزله، با وزارت ارتباطات ونزوئلا و برنامه «بازگشت به میهن» تماس گرفته است و منتظر پاسخ است.
دستگیری توسط اداره مهاجرت (ICE) هنگام درخواست پناهندگی
دانیل در سال ۲۰۲۲ پس از عبور از مرز مکزیک وارد آمریکا شد و فرآیند پناهندگی را آغاز کرد. اما در ۱۰ مه، مأموران اداره مهاجرت و گمرک (ICE) او را در حالی که از محل کار ساختمانیاش به خانه برمیگشت، بازداشت کردند.
نونیز میگوید پسرش قبلاً تصمیم گرفته بود به ونزوئلا برگردد. او گفت: «دانیل تصمیم گرفته بود تا پایان امسال برگردد چون میگفت آزار و اذیت مهاجران بسیار شدید شده است.»
به گفته نونیز، مأموران ICE به دانیل گفتند که بازداشت او به دلیل عدم حضور در دادگاه پس از احضار در سال ۲۰۲۴ به خاطر رانندگی بدون گواهینامه معتبر بوده است. او گفت: «او به من گفت: “مامان، جریمه را پرداخت کردم، اما نمیدانستم باید در دادگاه حاضر شوم.” در آن زمان او در حال اسبابکشی به آپارتمان دیگری بود و معتقد است که احضاریه به آدرس قبلیاش ارسال شده و هرگز به دستش نرسیده است.»
سوابق دادگاه که توسط سیانان بررسی شده نشان میدهد که دانیل نونیز هیچ سابقه کیفری در ایالات متحده به جز چندین تخلف رانندگی، از جمله رانندگی بدون گواهینامه معتبر و سرعت غیرمجاز نداشته است.
دانیل مجبور شد تا ۹ ژوئن برای جلسه دادگاه منتظر بماند؛ جایی که قاضی اتهام مربوط به گواهینامه رانندگی را رد کرد و برای عدم حضور قبلی او در دادگاه، جریمهای تعیین کرد. با این حال، چون پرونده پناهندگی او هنوز در جریان بود، ICE او را در بازداشت نگه داشت و سپس به یک مرکز بازداشت منتقل کرد.
نونیز گفت: «وقتی به آنجا رسید، فشار روانی زیادی روی او گذاشتند تا خوداظهاری برای اخراج کند و او تصمیم گرفت برگههای اخراجش را امضا کند. به او گفتند ظرف پنج روز در ونزوئلا خواهد بود، اما ۱۵ روز طول کشید. بهطور غمانگیزی، او در روز بیست و چهارم رسید؛ روزی که زلزله آمد.»
سخنگوی وزارت امنیت داخلی ایالات متحده به سیانان گفت که پرواز اخراجی بدون حادثه به ونزوئلا رسید و تمامی اتباع خارجی فاقد مدرک که در آن پرواز بودند، به کشور مبدأ بازگردانده شدند. این سخنگو افزود: «هنگامی که یک فرد دیگر در بازداشت ICE نباشد، ICE دیگر مسئولیتی در قبال آن فرد ندارد.»
«آنها گونیهای سیبزمینی نیستند»
نونیز که خود یک وکیل است، میگوید مبارزهاش هنوز تمام نشده. او میگوید به صحبت در شبکههای اجتماعی ادامه خواهد داد و قصد دارد تحصیلات حقوقی خود را ادامه دهد تا بتواند برای مرگ پسرش عدالت را پیگیری کند.
او از دولت ونزوئلا میخواهد که در برابر خانوادههای داغداری که به دنبال عزیزانشان هستند، شفافتر باشد و پروتکلهای ایمنتر، کارآمدتر و انسانیتری برای اخراجشدگان ونزوئلایی که هیچ سابقه کیفری ندارند، اجرا کند. او متأسف است که اخراجشدگانی مانند پسرش نتوانستهاند پس از بازگشت به کشور بلافاصله آزاد شوند و در چنگال فرآیندهای بوروکراتیک گرفتار شدهاند.
او گفت: «آنها گونی سیبزمینی نیستند. آنها انسان هستند. آنها دارند انسانها را تحویل میدهند. تنها چیزی که از خدا میخواهم این است که این مرگها بدون مجازات نماند، چون پسر من جنایتکار نبود.»
منبع: سیانان
